skip to Main Content

Vanaf nu heet je Pjotr

 

Zes vrouwen - twaalf instrumenten - een indringend verhaal - Schubert en gierende naaimachines

In een land waar mannen oorlog voeren en vrouwen aan de zijlijn staan, wordt een kleine groep vrouwen gedwongen te overleven in een geïmproviseerd naai-atelier.
Dag in dag uit wordt de kleding van oorlogsslachtoffers voor hergebruik geschikt gemaakt. Als de ene partij klaar is, ligt de volgende alweer te wachten. Maar wanneer de wanen en nachtmerries van de oorlog het atelier binnendringen, wordt het monotone geratel van de naaimachines overstemd en nemen de vrouwen niet langer genoegen met de zinloosheid van hun leven.

Via Berlin ontwikkelt muziektheater met eigen teksten en muziek uit het klassieke wereldrepertoire. Na het daverende succes van hun eerste voorstelling Een Mond vol Zand, maakten actrice Dagmar Slagmolen en violiste Rosa Arnold opnieuw een muziektheaterproductie bij Orkater/De Nieuwkomers. Rosa nam dit keer haar getalenteerde Ragazze Kwartet mee.

Bekijk hier beelden van de voorstelling op locatie binnen en op locatie buiten
Gespeeld van 18 juni 2011 t/m 11 oktober 2012.      
ConceptDagmar Slagmolen & Rosa Arnold
Spel/muziekDagmar Slagmolen, Hanneke Last en het Ragazze Kwartet
bestaande uit Rosa Arnold, Jeanita Vriens, Annemijn Bergkotte en Geneviève Verhage
RegieRia Marks
Muzikale coachSytze Pruiksma
Decor & kostuums Dieuweke van Reij
ScriptbegeleidingRob de Graaf
   

Geschreven pers over Vanaf nu heet je Pjotr

Muziek om het onzegbare te zeggen, gezien tijdens Oerol, 24-06-2011
Vanaf nu heet je Pjotr begint luidruchtig. Vijf Russische vrouwen die met ijzeren regelmaat soldatenuniformen herstellen op hun naaimachine. De monotone arbeid wordt onderbroken door de komst van Judith Levitsj (Dagmar Slagmolen), en daarmee begint het verhaal. Een verhaal waarvan de zes actrices maar fragmenten vertellen – een herinnering, een hartenkreet, een korte ruzie – omdat de rest in muziek wordt uitgedrukt. De details van de oorlog blijven onvermeld. Het zou de Tweede Wereldoorlog kunnen zijn, maar over de strijd aan het front gaat het niet. Dit stuk gaat over de ontelbare persoonlijke oorlogsgeschiedenissen achter het front. Achter elk front. Zoals de geschiedenis van Judith Levitsj. Zij heeft haar dochtertje van zeven de haren afgeknipt en haar op het hart gedrukt dat ze voortaan moet doen alsof ze een jongetje is. Want jongetjes zijn veiliger dan meisjes, vermoedt ze. Vanaf nu heet je Pjotr, drukte ze haar kind op het hart, vlak voor ze in een bus wordt gezet om naar het naaiatelier te gaan. Daar zit Judith vervolgens vast, zolang de oorlog duurt. In kwellende onzekerheid over het lot van haar kind, dat ze met de beste bedoelingen in een onmogelijke positie heeft geplaatst. De discussie tussen moeder en dochter – een flashback – is een van de kleine dialogen die eerder de omtrekken van het verhaal aangeven, dan het verhaal zelf. Want over Judith gaat het niet, zo maakt ook de leidster van het atelier haar duidelijk: “Denk je soms dat je uniek bent?” Elke vrouw achter een naaimachine heeft haar eigen nachtmerrie. Een getraumatiseerde man, een verloren gezin, broers aan het front. En ondertussen blijven de plunjezakken maar komen, vol kleding die de vrouwen moeten oplappen voor de volgende lichting soldaten. Naast de korte stukken tekst en het geratel van de naaimachines is het de muziek van het Ragazze Kwartet onder leiding van Rosa Arnold die de voorstelling vormgeeft. Fragmenten van componisten als Schubert, veel werk van de Servische componiste Alexandra Vrebalov en een paar stukken van Arnold zelf.
Muziektheater De term muziektheater dekt niet altijd de lading, maar dat is zeker wel het geval bij deze voorstelling. Via Berlin – bestaande uit Dagmar Slagmolen en Rosa Arnold – dat onder de vleugels van Orkater de kans krijgt om zich te ontplooien, voelt feilloos aan wanneer woorden nodig zijn en wanneer muziek. De zes vrouwen op het podium in de duinen zijn allemaal zowel actrice als muzikant. De overgang van tekst naar muziek en terug verloopt naadloos. Het uitzichtloze verhaal van Judith Levitsj, van de vijf andere vrouwen, van de talloze slachtoffers wier uniformen het naaiatelier binnenstromen, valt niet in een paar zinnen af te ronden. De ontroerende finale combineert hartverscheu- rende muziek dan ook met woordeloze zang. Vanaf nu heet je Pjotr maakt vanaf het begin diepe indruk, een indruk die lang na het applaus nog blijft hangen.
Erik BettenFriesch Dagblad
(…) in balans is de muziektheatervoorstelling Vanaf nu heet je Pjotr van Orkater/De Nieuwkomers, waarbij vorm en inhoud elkaar versterken.
Cultuurpodium Online Mieke Kreunen Dit jaar komen Dagmar Slagmolen en Rosa Arnold wederom met een pareltje van een voorstelling. Vanaf nu heet je Pjotr is een aangrijpende voorstelling met een universeel thema waarin muziek en tekst elkaar prachtig versterken.Nadat de laatste klanken in het bos zijn verstomd zit menigeen op de tribune met een brok in de keel. Wat een kwaliteit bij deze jonge mensen!
Marco WeijersDe Telegraaf
(…) langzaamaan overstemt een indrukwekkend strijkkwartet het monotone gezoem van de naaimachines met prachtige composities van Schubert.
RED
Via Berlin debuteerde twee jaar geleden met het prachtige Een mond vol zand. De thematiek van die voorstelling – een gezicht geven aan vergeten slachtoffers van oorlogen – keert terug in Vanaf nu heet je Pjotr. De geluiden van het naaiatelier – de machines, het knippen van de scharen, het scheuren van kledingetiketten – worden weer mooi geïntegreerd met de muziek van het Ragazze Kwartet, waarbij de muzikantes ook als actrice optreden. prachtige strijkmuziek.
Adwin de KluiverLeids Dagblad
(…) Maar toen zag ik het stuk Vanaf nu heet je Pjotr van Via Berlin – een duo dat onder de vleugels van het gezelschap Orkater de kans krijgt om zich te ontwikkelen. Het was misschien wel het mooiste dat ik de afgelopen jaren tijdens Oerol heb mogen zien. Theater dat je raakt, bijblijft, verandert.
Erik Bettencolumn Friesch Dagblad
Prachtige poëtische muziekvoorstelling
Vincent Koutersde Volkskrant
Vanaf nu heet je Pjotr geeft stille getuigen van oorlogsgeweld een poëtische stem. #Oerol
Twitterbericht van Marco WeijersDe Telegraaf

De makers

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief





* Deze velden zijn verplicht

Back To Top
×Close search
Zoeken